Natura języka

Natura języka Zjawiska językowe mają w całości charakter znakowy. Już sama postać dźwiękowa wyrazu została stworzona jako znak i dla celów znakowych. Wyraz stoły, np. jako dźwięk zawiera 5 podstawowych elementów charakterystycznych, odróżniających je od innych, podobnych dźwięków. Fonemy właśnie funkcjonują jako cechy; są to znaki odróżniające postaci dźwiękowej. Następnie postać dźwiękowa ‘stoły’ funkcjonuje w mowie jako znak przedmiotu. Wreszcie wyraz ‘stoły’ zajmuje określoną pozycję w kontekście i w zależności od niej zmienia nieco swą postać fonetyczną w końcowej partii: stoł-ów, stoł-om itp.; mówimy tu ogólnie o wartościach pozycyjnych, jakie wyraz może przyjąć w otoczeniu synsematycznym. Wyrazy tu, teraz, ja zachowują się nieco inaczej w odniesieniu do przedmiotów. Wskazują one na coś i w związku z tym ich wartości pozycyjne w kontekście są nieco inne niż znaków pojęciowych; niemniej i te wyrazy są znakami. Wyrazy mają taką cechę, że niektóre w specjalnej postaci fonologicznej, inne przez określoną modulację melodyczną lub po prostu użyte w określonej konsytuacji – przechodzą do kategorii komend lub wykrzykników i znaków o funkcji wyrażającej. Do pewnego stopnia wyrazy te mieszczą w sobie trwale funkcję ekspresywną. Możemy więc stwierdzić, że w świetle modelu funkcjonalnego zjawiska językowe należy traktować jako wielostronne, a ponadto – w świetle ostatnich uwag – jako wielostopniowe twory znakowe. Wychodząc od materii dźwiękowej, przechodzimy od czystej materialnej analizy fonetycznej dźwięków do sylab, a następnie do wielosylabowych tworów dźwiękowych. Z wielowymiarowej, ciągłej różnorodności dźwięków i szumów, które ludzki aparat głosowy jest w stanie wytworzyć, język niemiecki wychwytuje około 40 fonemów. Liczba niemieckich sylab znaczących przekracza z pewnością 2000; a w małym słowniku ortograficznym występuje około 30 000 optycznych postaci wyrazowych; mamy więc następujące stopnie: 40 I 2000 I 30 000. Spojrzenie sematologiczne na te fakty pozwala odkryć trzy funkcje znakowe. Znaczenie konkretne, przedmiotowe (przyporządkowanie) związane z postacią dźwiękową wyrazu, w samej zaś postaci dźwiękowej – fonematyczną funkcję identyfikacyjną, a następnie różne funkcjonalnie od obu wymienionych zjawisk znaki pozycyjne występujące w określonych kontekstach. Cechy dźwiękowe (fonemy) zawarte w postaci dźwiękowej funkcjonują jako znaki rozpoznawcze w stosunku do wyróżniania i różnicowania wyrazów; są to z góry dane, wypracowane w obrębie postaci dźwiękowej elementy diakrytyczne, funkcjonujące podobnie jak cechy szczególne człowieka umieszczane w jego personaliach. Natomiast sylaba jako taka nie pełni żadnej specyficznej funkcji znakowej pomiędzy fonemem a dźwiękowym znakiem przedmiotowym. (Sylaba charakteryzuje postać dźwiękową wyrazu). Rodzi się pytanie, czy słuszne jest zastosowanie pojęcia nadrzędnego „znak” w odniesieniu do tak różnych zjawisk jak funkcja fonemów i wartość symboliczna wyrazów....
readmore

line
footer
Powered by