Protestantyzm liberalny

Protestantyzm liberalny W czasach Piusa IX wrogiem Kościoła był liberalizm, a w dobie św. Piusa X – protestantyzm liberalny. Oba te nurty prowadziły walkę z Kościołem katolickim. W zdaniach tych dostrzec można również analogię pomiędzy zagrożeniem zewnętrznym, politycznym i państwowym, a groźbą wewnętrzną dla Kościoła wynikającą z modernizmu, który rozpowszechniał się wśród samych duchownych i infekował seminaria. W czasach nowożytnych, w dobie pontyfikatu św. Piusa V, zagrożeniem dla katolicyzmu był protestantyzm, któremu sprzeciwił się Sobór Trydencki (1545-1563), jego reformy oraz wydane za pontyfikatu Piusa IV Trydenckie Wyznanie Wiary (1564). Później, za panowania Piusa IX, z Kościołem wojował liberalizm polityczny, a za św. Piusa X – swoista synteza obu tych nurtów, narastająca w samym Kościele, wśród duchownych: liberalnie pojmowany protestantyzm, w którym religia traktowana była nie jako niezmienny depozyt Wiary (depositum fidei), ale jako wyraz indywidualnych uczuć każdego wierzącego. Inne postulaty modernistów: reforma liturgii, zmiana struktury Kościoła w duchu demokratycznym, program przebudowy Kurii Rzymskiej, dążenie do demokratyzacji władz i swobody wszelkich publikacji były już tylko konsekwencjami przyjętych założeń doktrynalnych. Kościół w oczach modernistów miał się stać stowarzyszeniem społecznym o charakterze przypominającym partię socjalistyczną, miał troszczyć się o życie doczesne i nadać wszystkim aspektom swej doktryny nowy sens, sprzeczny z dotychczasowym. Można więc uznać, że modernizm był najpoważniejszym atakiem na Kościół od czasów reformacji w XVI wieku. Antymodernistyczne decyzje kolejnych papieży nie będą dziwić, jeżeli weźmiemy pod uwagą, że zgodnie z naturą doktryny katolickiej i wielowiekową tradycją traktowali oni naukę katolicką jako trwały depozyt, który należy w stanie nienaruszonym przekazać wiernym przyszłych pokoleń. Pierwszy Sobór Watykański przypomniał tę zasadę w słowach: „Nauka wiary, którą Bóg objawił nie jest bowiem podana ludzkim umysłom jako wytwór filozofii, który dałby się udoskonalać mocą rozumu ludzkiego, ale jest przekazana Oblubienicy Chrystusowej jako Boski depozyt, aby go wiernie strzegła i nieomylnie wyjaśniała. Dlatego zawsze należy zachować takie znaczenie świętych dogmatów, jakie już raz określiła święta Matka, Kościół, a od tego znaczenia nigdy nie można odejść pod pozorem i w imię lepszego zrozumienia”. Zdaniem papieża Piusa X, sprowadzając religię do uczucia i subiektywnego przeżycia, moderniści dążyli do zniesienia wszelkiej religii (nie tylko katolickiej) i ich filozofia prowadziła do radykalnego agnostycyzmu i ateizmu. Wykluczając prawdziwość religii katolickiej (i każdej innej) zwolennicy modernizmu zmieniali ponadto znaczenie terminu „prawda”, traktując prawdę jako indywidualne, subiektywne przekonanie każdego wiernego wywodzącego się z dowolnej „tradycji religijnej”. W ten sposób (ich zdaniem) wszystkie religie były w pewnym sensie „prawdziwe”, gdyż wyrażały rzeczywiste przeżycia wyznawców, ale te wzajemnie...
readmore

Next Entries »

line
footer
Powered by